Thursday, February 16, 2012

ഇങ്ങനേം എഴുതാം ഒരു കവിത........ എന്ത്യേ ???


ഒരു കവിതയെഴുതാന്‍ തൂലികയനക്കവേ
ഒരാശയത്തിനായ് ഉഴറിയിരിക്കവേ
ഒരുപാട് വിഷയങ്ങള്‍ എന്‍ കണ്മുന്‍പില്‍ ..
എന്തെഴുതണം എങ്ങിനെയെഴുതനം ,
ഞാനാകെ വണ്ടറിടിചിരിക്കവേ
വിണ്ണില്‍ താരങ്ങള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു
അവയെക്കുറി ച്ചെഴുതാന്‍ തുനിഞ്ഞു ഞാന്‍
അപ്പോള്‍ ഇളംകാറ്റ് പതിയെ മന്ത്രിച്ചു
എന്തെ എന്നെക്കുറിച്ചെഴുതാത്തെ...
അങ്ങനെയിരിക്കവേ എന്‍ മുന്നില്‍
പച്ചയാം  ജീവിതത്തിന്‍ നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍
എങ്കിലവ പകര്‍ത്താന്‍ ഞാന്‍ തുനിയവേ
ഓടിയെത്തി എന്‍ പ്രണയിനി തന്‍ മന്ദഹാസം
എന്‍ സുഹൃത്തിന്‍ കുസൃതിച്ചിരി
ആകെയോരനിശ്ചിതത്വതില്‍  ഞാനുഴറവേ
എന്‍ മനസ്സിലൊരു ലഡ്ഡു പൊട്ടി
എന്‍ മനസ്സിലൊരൈഡിയ മിന്നി
ആ ഐഡിയ എന്‍ ജീവിതം മാറ്റുമോ ?
എങ്കിലും ഞാനെന്‍ മനസ്സു ശാന്തമാക്കി
പതിയെ പുസ്തകമടച്ചു ധ്യാനിച്ചു
പേന ഒരറ്റത്തെക്ക് മാറ്റി വെച്ചു
ഞാനൊന്ന് മനസ്സിലുറച്ചു
അടുത്തിരുന്ന കൂട്ടുകാരനെ വിളിച്ചു
ഡാ ബാറ്റ് എടുക്ക് ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിക്കാം
"ഈ പണി നമുക്ക് പറ്റില്ല"

Friday, February 3, 2012

ക്യാമറാ കണ്ണുകള്‍ ഈറനണിഞ്ഞപ്പോള്‍























സൂര്യാംശുവിന്‍ പൊന്‍കണങ്ങള്‍
എന്‍ കണ്‍കളില്‍ തലോടവേ,
എന്‍ സന്തത സഹാചാരിയാം
ആ ക്യാമറയുമായി സൊമാലിയന്‍
തെരുവീഥികലളിലലഞ്ഞു ഞാന്‍
മാനും മയിലും വര്‍ണങ്ങളും
മാനവന്റെ പ്രൌഡജീവിതവും
ഏറെ പതിഞ്ഞൊരാ ക്യാമറയില്‍
ഇവിടെ പതിഞ്ഞത്
ഒരു കടല്‍ക്കരയിലെ കറുത്ത അധ്യായം
ഇവിടെ മനുഷ്യന് മാംസമില്ല
എല്ലാം വെറും അസ്ഥിപഞ്ജരങ്ങള്‍
വിശപ്പടക്കാന്‍  പരസ്പരം
കടിച്ചു തിന്നുന്ന ഒരു കൂട്ടമാളുകള്‍
ആര്‍ത്തിരമ്പുന്ന കടലിനുപോലും
ഇവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ ഒരു ബലക്ഷയം
വയറൊട്ടി  എല്ലുന്തിയ
മനുഷ്യകൊലങ്ങള്‍ വാഴുമിടമിത്
അവിടെ അകലെയോരിടത്ത്
ഒരു കറുത്ത വസ്തു
അതിനരികെയൊരു കഴുകനും
പതിയെ നടന്നു ഞാനാ
മരവിച്ച വീഥികളിലൂടെ
അടുത്തെത്തിയനേരം ഞാന്‍
കണ്ടതോ ഹൃദയഭേദകം
ശ്യാസമെടുക്കാന്‍ പോലും
ശക്തി യില്ലാതൊരു പട്ടിണിക്കോലം
എന്‍ കൈകളില്‍ അപ്പോളൊരു
നനവ്‌ പടര്‍ന്നു
അത് കണ്ണീരിന്‍ നനവായിരുന്നു
എന്‍ ക്യാമറതന്‍ കണ്ണുനീര്‍
ആ യന്ത്രത്തിന്‍ കണ്ണുകള്‍
വരെ ഈറനണിഞ്ഞിട്ടും
ഈ കഷ്ടപ്പാടിനറുതി വരുത്താന്‍
വരളുന്ന തൊണ്ടക്ക് നനവേകാന്‍
 എന്തെ നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറയാത്തെ
എന്തെ നമ്മുടെ ഹൃദയം തുടിക്കാത്തെ